"پذیرش جنگ در افغانستان بسیار مهم است"

سرهنگ ریچارد کمپ می نویسد: در حالی که نیروهای مسلح از هزینه های دفاعی ظهور می کنند ، رهبران دولت باید بدانند که پیروزی در مأموریت در افغانستان اولویت شماره یک است ، سرهنگ ریچارد کمپ می نویسد.

سرهنگ ریچارد کمپ فرمانده سابق سربازان انگلیس در افغانستان است.

ضعف عمده کاغذ سبز دفاعی این است که نشان دهنده ادامه سردرگمی دولت در مورد افغانستان است.

رئیس ستاد دفاع اخیراً گفت که ما حداقل تا سال 2014 در آنجا می جنگیم. با توجه به عظمت چالش های موجود در آن کمپین و اندازه نیروهای مسلح ما ، هر کاری که در دفاع انجام می دهیم حداقل برای پنج نفر بعدی حاکم خواهد شدسالهای آن درگیری.

این باید برای برنامه ریزی دفاعی ما کاملاً اساسی باشد.

حتی اگر کاغذ سبز به دنبال 20 سال است ، اما تأکید کافی به این واقعیت نمی دهد.

باب ایینسورث ، وزیر دفاع در مقدمه می گوید: "نیروهای ما در افغانستان هستند - لزوما تلاش اصلی فعلی ما."

اما افغانستان فقط به عنوان آخرین سری از "سؤالات کلیدی استراتژیک" است. و به طرز باورنکردنی ، این سؤال پرسیده می شود ، "تا چه حد و در چه مناطقی باید همچنان تلاش های فعلی خود را بر روی افغانستان متمرکز كنیم؟"

با پذیرش افغانستان ، دولت به طور عمدی و مداوم از پذیرش اینكه ما واقعاً در جنگ افغانستان هستیم ، امتناع كرده است.

این شکست منجر به عدم تمرکز ، رانندگی و تلاش های یک ذهنیت شده است که در پیگرد موفقیت آمیز هر جنگ لازم است.

در یک سال گذشته ، وزارت دفاع خود در آخر متوجه شده است که یک وظیفه ما در افغانستان چقدر قدرتمند است و بیشتر تلاش های خود را در پشت جنگ آغاز کرده است. اما این مورد در جای دیگر دولت نیست.

هر وزارتخانه ای که در این کمپین عملکرد قابل توجهی دارد و صنعت دفاعی ما باید بر روی یک جنگ قرار گیرد. هر چیزی کمتر از نظر دستیابی به اهداف ملی ما و حمایت از نیروهای ما ، دیپلمات ها و سازمان های اطلاعاتی ما در خط مقدم ناکافی است.

علیرغم اقدامات بسیار مبهم نخست وزیر برای ترغیب جامعه بین المللی مبنی بر اینکه باید بهتر هماهنگ شود و در افغانستان سخت تر کار کند ، ما هنوز فکر نمی کنیم که ارزش ایجاد یک کابینه جنگ را داشته باشیم که به اندازه کافی ملاقات می کند تا به طور مؤثر تلاش های خودمان را هدایت کند.

بهبود قابلیت ها اما خبر خوب برای دفاع این است که منابع و توانایی هایی که ما برای درگیری در افغانستان ایجاد می کنیم ، کاربرد طولانی مدت در درگیری های آینده خواهد داشت.

جنگ نزدیک ، تحرک محافظت شده ، مقابله با وسایل انفجاری بداهه ، هلیکوپترها ، وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین ، اطلاعات نظامی ، نظارت و دستیابی به هدف ، همه نقش مهمی دارند.

مقاله "شخصیت آینده درگیری" وزارت دفاع ، که با مقاله سبز منتشر شده است ، به نقل از هشدار استاد سر مایکل هوارد: "هر چقدر هم که به وضوح فکر کند ، پیش بینی دقیق شخصیت درگیری آینده غیرممکن است.

"نکته اصلی این است که آنقدر از این علامت دور نباشید که تنظیم آن پس از آشکار شدن این شخصیت غیرممکن شود."

اما ما نمی توانیم هر پایه را با منابع محدود - به طور فزاینده ای محدود - پوشش دهیم. کلید باید انعطاف پذیری باشد.

در جایی که ما قضاوت لازم برای کاهش توانایی را داریم ، باید برنامه هایی در دست داشته باشیم تا در صورت لزوم آن را به سرعت بازسازی کنیم. و ما باید راه هایی را برای افزایش دسترسی خود به توانایی های متفقین انجام دهیم در حالی که بیش از حد از استقلال استراتژیک خود قربانی نمی کنیم - یک چالش بسیار خواستار.

درگیری های آینده ما شاهد نشانه های آینده در مورد آینده درگیری در رویدادهای اخیر در لبنان ، غزه ، عراق و افغانستان هستیم.

با تکثیر فناوری و ارزان تر شدن ، ما با مخالفانی روبرو خواهیم شد که به آنچه قبلاً توانایی های "بالایی" در نظر گرفته ایم ، دسترسی دارند. ما شاهد استفاده مداوم از پروکسی های قدرتمند در امتداد خطوط اختراع شده توسط ایران و حزب الله خواهیم بود.

درگیری چند وجهی خواهد بود ، و ما شاهد گسترش بیشتر هسته ای و مبارزهای متعارف و همچنین اشکال ظریف جنگ چریکی ، جنگ سایبری و تروریسم خواهیم بود.

در چنین شرایطی ، ما به نوعی بازدارنده هسته ای و همچنین سخت افزار نظامی بالا مانند تانک ها ، توپخانه ، جت های سریع و کشتی های جنگی نیاز خواهیم داشت.

اما در مواجهه با محتمل ترین اشکال درگیری در آینده ، نیروهای دفاعی ما در حال حاضر به شدت نامتعادل هستند - پیکربندی شده برای جنگ در آخرین جنگ نه بعدی.

برای پیگرد قانونی جنگهای زمینی پیچیده و طولانی ، که عمدتاً در بین جمعیت وجود دارد ، ممکن است ما مجبور به افزایش اولویت بندی نیروی انسانی بر روی تجهیزات شویم.

شایان ذکر است که در بازسازی اخیر آنها ، نیروهای مسلح ایالات متحده ، کانادا ، استرالیا و نیوزیلند سطح نیروی انسانی خود را در حدود 16 - 17 درصد افزایش دادند.

مبارزه برای تغییر امنیت بین المللی به یک جاده متقاطع رسیده است.

بررسی های دفاعی گذشته تمایل به بریدگی سالامی و دور شدن از تفکر رادیکال داشته است.

محافظه کاری کوچک کلمه کلیدی در وزارت دفاع باقی مانده است و به حفظ وضعیت وضعیت در بین شاخه های مختلف خدمات کمک می کند ، در مقابل تهدید در حال تحول.

نشانه هایی وجود دارد که نشان می دهد این مقاله سبز می تواند راه را برای تعادل مجدد آنچه که برای امنیت آینده ما بسیار حیاتی است ، نشان دهد.

اما مبارزه برای تغییر سخت خواهد بود ، و برخی با خوشه های بزرگ از بند طلا بر روی لباس های خاکی ، آبی تیره و آبی روشن باید لگد زدن و فریاد زدن به قرن بیست و یکم را بکشید.

هرچه آینده داشته باشد ، و به هر شکلی که نیروهای مسلح ما از بررسی دفاع بیرون می آیند ، رهبران سیاسی و نظامی که این عکس ها را صدا می کنند باید تشخیص دهند که پیروزی در افغانستان اولویت شماره یک است.

آنچه اتفاق می افتد اهمیت بسیار بیشتری نسبت به امنیت کشور و انکار یک پایگاه در آنجا برای القاعده دارد.

اگر نشان ندهیم که ما توانایی و اراده ای داریم که بر نیروهای افراط گرایی در افغانستان و پاکستان غلبه کنیم ، عواقب امنیت طولانی مدت ما در جنگ جهانی علیه ترور عمیق خواهد بود.